منم عاشق انتظار کشیدن...

بدجور اسیرِ نوستالژی شدم!

کارم شده دانلود کردن آهنگای دهه های گذشته هر کدومم بالای صد بار گوش میدم...از صبح که چشم باز میکنم تا آخر شب که میخوام بخوابم

ساعت گوشیم رو هفت و نیم گذاشته بودم که پاشم برم باشگاه انوقت مامانم 9 صدام میکنه مگه نمیخواستی بری باشگاه اصلا نمیدونم گوشی کی زنگ خورده بود و کی خاموشش کرده بودم...جوری به ورزش وابسته شدم که فکر کنم در صورتش ترک کردنش افسردگی بگیرم...تخلیه روانی میکنم خودمو باهاش

دیشب با عاطی تو تلگرام داشتیم صحبت میکردیم برگشت گفت رفتم دنبالِ کارتِ اهدایِ عضو قانون جدید هم اومده که حتی در صورت داشتنِ کارت هم باید خانواده رضایت بدن. بعد گفت نمیدونم چرا بهم الهام شده حتما این کارتو بگیرم اینو که گفت من از اینور شروع کردم به گریه، حالا گریه نکن کی گریه کن!! گفتم حق نداری دیگه از این حرفا بزنی حتی یه لحظه هم نمیخوام به این قضیه فکر کنم...گفت بدنِ آدم قراره بره زیر خاک بپوسه اتفاقا اینجور مُردن به نظرم خیلی بهتره...داشتم دیوونه میشدم گفتم ادامه نده...تا آخر شب که میخواستم بخوابم صد بار بغض کردم و گریه کردم و گفتم خدا هیچی ازت نمیخوام فقط سلامتیِ عزیزانم...من با خودِ این کار مشکل ندارم من از تصور نبودن یک لحظه اش داشتم دیوونه میشدم

قصد سفر کردم انشاا...جور بشه تا دو سه هفته دیگه میرم دیدنش این روزا مدام میگه نمیای پیشم میبینی چقد درگیرم تو پاشو بیا میگم نه نمیام ولی دارم برنامه میچینم که چند روزی برم...دلم نقطه شده براش

زندگی یعنی من یعنی تو......